Monday, July 29, 2013

साळू...


नुकत्याच न्हालेल्या केसांना घाईगडबडीत ती कशीबशी बांधून घेते...
बसमध्ये खिडकीत बसल्यावर तो उनाड वारा...
वेड्य़ा भ्रमरासारखा तिच्या केसांच्या बटांभोवती लडीवाळपणे पिंगा घालतो...
तो मुधोळ वारा तीच्या बटा विस्कटल्याशिवाय मात्र राहत नाही...
कशीबशी ती त्या बटांना सावरण्याचा प्रयन्त करते...
बसमधून उतरल्यावर हलकेच त्यावरून हात फिरवते...
स्वत:चीच पुन्हा पुन्हा खात्री पटवून घेते...

सेक्शनमध्ये गेल्यावर पुन्हा झटपट केस विंसरण्याचा प्रयत्न करते...
तीचे टपोरे डोळे हलकेच चमकतात, बावरतातही...
तीच्या नकळतंच तीचे पाकळ्यांसारखे ओठ थरथरतात...
त्या लाजवट भावांमध्ये ती दृष्ट लागण्याइतकीच गोड दिसते...
याच मोहक लाजऱ्या रुपाला दृष्ट लागू नये म्हणूनच की काय...
ती कोणासही दिसणार नाही इतक्या सहजतेनं काजळ भरते...

त्या रुपांत कोणालाही हेवा वाटावा इतकी सुंदर दिसते...
नुकत्याच फुललेल्या टपोऱ्या फुलासारखी...
सेक्शनमधल्या बाय़काही तीचा हेवा करतात...
तीच्या लखलख तेजाचा, तीच्या सात्विक सौंदर्याचा...
तीचं सौंदर्य चांदण्याहूनही शितल आणि मोहक वाटतं...
तीच्या निर्मळ अंतर्मनासारखंच...

संध्याकाळी तो वारा पुन्हा तीला छेडण्याचीच वाट बघत असतो..
आता मात्र तो थोडासा खट्याळ आणि अवखळ बनतो..
तीच्या केसांच्या बटांकडे चक्क दुर्लक्ष करुन तीच्या शरीराभोवतीच पिंगा घालत..
तीच्या पदराशीच चाळा करू पाहतो...

No comments:

Post a Comment